Rozdział 13 - Rozmowy Nocą...

Kat, Gdy czytam twoje komentarze me serce się raduje, miło mi że ktoś kocha moje opowiadanko, dedykuje je tobie. O ile to możliwe podziel się dedykacją z ludnością anonimową.

Białe, sterylnie czyste pomieszczenie - skrzydło szpitalne. Godzina 3 w nocy, Ness zdawało się, że kiedy wychodziła ledwie co zaczęła się cisza nocna.
"Co ja tu robię?" - pomyślała Ness.
Usłyszała dźwięk niedaleko krzątającej się pielęgniarki, która najwyraźniej zaczęła iść ku jej łóżku.
- Obudziłaś się kochanieńka? - zapytała Pomfrey, jednocześnie podając mi eliksir o fioletowawej barwie.
- Skąd tu się wziełam? - zapytała bez ogródek Ness, a zaraz po tym wypiła podany jej eliksir.
 - Przyniósł ciebie tutaj bardzo uroczy młodzieniec, ponoć byłaś  nieprzytomna - oznajmiła Pomfrey i włożyła jej do ręki termometr, aby zmierzyła sobie temperaturę i odeszła.
- Nie wiem kim był, ale mnie wybronił - pomyślała Ness i opadła na łóżko, po czym spojrzała na prawo, gdzie stała półka nocna. Zdziwiła się. Na półce nocnej stał w wazonie bukiet kwiatów złożony z fioletowych irysów, konwalii i lwich paszczy.
Gdy Ness przyglądała się bukietowi, oczywiście z termometrem z buzi, przyszła Pomfrey.
- Chyba się mu spodobałaś, zalotnik* się znalazł - westchnęła pielęgniarka i wyjęła z buzi Ness termometr. - Dam ci zaraz eliksir pieprzowy, ale wypuścić cię będę mogła dopiero wieczorem.
- Dziękuje - powiedziała Ness i ten eliksir również wypiła, mimo iż znała konsekwencje tego. Już teraz robiło się jej niedobrze, przecież nie mogła pić teraz eliksirów, które nie były ważone z morskich ziół, stworzonek i na morskiej wodzie. Ogółem są to zazwyczaj słone eliksiry.
Po dłuższym czasie Ness poczuła skutki uboczne wypicia eliksirów, ból brzucha i ogólne mdłości, lecz najgorsze było to iż ani to co podchodziło jej do gardła nie miało zamiaru opuścić jej wnętrza. Przez dwie do trzech godzin zwijała się z bólu, ale zawsze kiedy przychodziła pielęgniarka udawała, że wszystko w porządku.
Ness zerknęła na wiązankę kwiatów i nagle dostrzegła iż wśród nich jest karteczka. Sięgnęła po nią i zaczęła czytać.

Do: pani "Nocnego Marka"

Po raz pierwszy ktoś na mój widok zemdlał, no może nie pierwszy - nie wnikajmy w szczegóły, ale po raz pierwszy taka urodziwa dziewczyna. Napisałbym coś o twojej aparycji, ale nie jestem poetą, więc nie będę bredził jak potłuczony. Mam dla ciebie krótką serie pytań: Jesteś tą nową? Masz na imię Louise Holy? Czy masz więcej lat niż podajesz oficjalnie? - dobra to dosyć chamskie pytanie, ale wyglądasz na bardziej dojrzałą od swoich przyjaciółek. O i ostatnie pytanie: Wybrałabyś się ze mną w ten piątek do Hogsmade?
PS: No i oczywiście moglibyśmy też po oglądać ze mną tegoroczny Turniej Trójmagiczny, w końcu tamten nigdy nie dobiegł końca?

Od: Zgadnij kto (mała odpowiedź Zieleń, 7 rok)

Gdy skończyła czytać z karteczki znikły napisy, a pojawił się napis "odpisz".

- Nie mam pióra - pomyślała Ness i w tym momencie w jej dłoni pojawiło się pióro. - Tusz też by się przydał - dodała,  wtem na jej dłoniach pojawił się czarny atrament. - Nie w takim sensie! - wyrwało jej się na głos, a tusz zniknął z jej dłoni by po chwili pojawił się w jej dłoni mały słoiczek tuszu.

Odpisać było łatwiej. 

Od: Sam-Wiesz-Kogo (Ness pisząc to śmiała się pod nosem)

Nie każdy rodzi się z talentem poetyckim. Dziwnie się wysławiasz jak na ślizgona. Nie zemdlałam na twój widok, to przeziębienie, w końcu nie każdy tak jak ja wybiera się na nocne przechadzki w samej piżamie w środku zimy. Pierwsze dwa pytania: tak, trzecie: jak możesz mówić damie, że wygląda staro, wstydź się! Miło, że uważasz mnie za dojrzalszą, ale nie wiem w jakim sensie. Zastanowię się nad propozycją, tylko powiedz mi ktoś ty, mały ślizgonie.

Do: Kogoś kto uważa się za narcyza.

Ta nie werbalna komunikacja była świetną zabawą w pojęciu Ness. Pisząc z nieznajomym odczuwała dreszczyk emocji i jako takiej satysfakcji, mimo chodem czuła, że to co robi jest dziwne. W końcu nie każdy większość swojego dotychczasowego życia spędzał jako płeć przeciwna.
Ness rozkładając się na łóżku podciągnęła kolana pod brodę. Dyskomfort trawienia był przeogromny. Czuła się jakby zaraz, tam i w dosłownie tamtej chwili miała wypluć żołądek. Nagle poczuła powiew wiatru, nie był to wiatr który każdy może poczuć, był to mentalny chłód, który za symbolizował jej iż "tajemniczy ktoś" jej odpisał.

Od: Wcale nie narcyza

Przepraszam za pomyłkę! Nie wiedziałem, że piszę do Zamroczonego Milorda! Błagam o wybaczenie największą łaskawość! 
Eeee....No dobra, ale muszę przyznać szczerze, że twoja nazwa nadawcy jest sugestywna.

Do: Ciemnowłosej

Oczy Ness na moment się zmrużyły by po chwili rozszerzyć się i błysnąć psotnymi iskierkami.

Od: Domyślasz się

Od kiedy my przeszliśmy na ty?

Do: Pana Zuchwałego

Odpowiedź nadeszła błyskawicznie.

Od: Błagającego o wybaczenie

Och przepraszam, przepraszam Panienkę Holy za mój brak etykiety. Nie obrażaj się Louise.

Do: Panienki, która się wkurzy za pewne

Od: Wcale się nie wkurzę(Od Pani wysłuchującej swojego ludu)

Skąd znasz moje imię? 
PS: Wybaczam, znaj moją łaskę.

Do: ...

Od: ...

Twoje imię zna raczej każdy, kto był podczas waszego przydziału. Milo mi, że się nie wkurzasz, panienko.

Do: L.V.Ness

Ness spoglądając na "odbiorcę" listu stwierdziła iż to nawet fajny podpis. Nawet bardzo. W jej pojęciu od teraz tak będzie popisywała korespondencje do tajemniczego ktosia.

Od: L.V.Ness

Wiesz, że za pół godziny zaczynają się zajęcia? Powodzenia, ja idę spać.

Do: Tajemniczy Ktoś

Od: Zszokowanego gościa

To już noc minęła, a ja nadal nie mogę się oderwać od pióra. Dziękuje za rozmowę i nawzajem życzę powodzenia w powrocie do zdrowia.

Do: Zielonookiej

Ness odłożyła pióro i padła na łóżko. Rozmyślała kto to może być, z kim tak zawzięcie pisała. Po chwili usłyszała trzask, raczej nie delikatnie, otwieranych drzwi skrzydła szpitalnego. Obróciła gwałtownie głowę w stronę z której pochodził stukot butów. Ciotka w pełnej krasie, w nowym kolorze włosów oraz kapeluszu szła do niej w pełnej furii. Tak, Ness tylko dwa razy w ciągu swego żywota widziała u Caliope taką furię, i tylko raz ta furia była skierowana na nią. Dobrze wie iż ktokolwiek jest obiektem wściekłości jej ciotki, to będzie z nim krucho. 

- Louis'o Vanesso...- ciotka użyła pełnych imion Ness, lecz przerwała jakby nasłuchując i zaczęła od nowa. - Louis'o Vanesso Riddle, jak śmiałaś zgubić rodowy medalion! - zaczęła tyradę. -  Co ty sobie myślałaś?! Nie, ty nie myślałaś! Jakbyś myślała, to byś go nie zgubiła. Do tej pory tolerowałam twoje wybryki, lecz miarka się przebrała! Wiesz do czego doprowadza utrata medalionu! Przecież tyle razy ci powtarzałam, żebyś uważała. Nawet nie wyobrażasz sobie jak trudno zdobyć składniki do wytworzenia magicznego złota i uaktywnienia kryształu! Pytam się jeszcze raz, co ty sobie wyobrażasz?

- Nic... - Ness próbowała wyrazić skruchę, lecz na ciotkę to nie działało, postanowiła użyć...... "broni ostatecznej". Spojrzała na ciotkę wzrokiem zbitego psa i wywołała łzy, niby to łamiącym się głosem powiedziała. - Przepraszam... ja naprawdę nie chciałam - głos Ness przechodził w szept.

Udało się, ponieważ spojrzenie ciotki złagodniało.

- Już dobrze, dobrze mała manipulantko. Od zawsze wiesz jak zmiękczyć twarde serce ciotki - ciotka zaczęła szperać w swojej małej torebeczce, oczy Ness lekko się rozszerzyły gdy ręka ciotki weszła do torby praktycznie po ramię. - Gdzie to jest, gdzie to jest...- mówiła do siebie. - Mam! - Caliope trzymała w dłoni płaskie podłużne pudełko, prawie jak na różdżkę - To będzie twój zastępczy medalion, nie będzie tak niezawodny jak ten z Quinceañery, ale przynajmniej będziesz mogła normalnie funkcjonować - po tym jak ciotka skończyła mówić, założyła jej medalik, a następnie przytuliła, głaskając plecy. 
- Nie jesteś na mnie zła? - zapytała Ness.
- Moja kochana Nesso, jakbym śmiała nie być wściekła na ciebie. - ciotka wstała nagle i wygładziła swoją długą szatę z jedwabiu. - To by było na tyle, muszę pójść do dyrektora w sprawie Liama, ponoć przetransportował do szkoły coś wbrew regulamionowi, ech ten mój synek, zawsze nabroi a ja i tak nie mam mu tego za złe - wyszła z sali i pomachała do Ness na pożegnanie by po chwili zniknąć.
- Przecież to oczywiste, że nie masz nic za złe synowi, w końcu to twój syn, a wszystkie matki zawsze wywyższają swoich synów. - mruknęła do siebie Ness.
Położyła się wygodniej w łóżku i przymknęła powieki, by po chwili zapaść w niespokojny sen.  

* - chodzi tu o tą wiązankę, kwiaty mają dużą symbolikę, fioletowe irysy znaczą "Twoje oczy doprowadzają mnie do szaleństwa", konwalie znaczą "jesteś po prostu piękna, pozdrowienia i uśmiech", a lwie paszcze "przybądź do mnie jak najszybciej, zwróć na mnie uwagę" - lecz nie sugerujcie się tą wiązanką